• Jelle Rood

Lege agenda, vol hoofd

Bijgewerkt: 2 apr 2019

Het valt nog niet mee om een rolstoel, kinderwagen, een koffer en handbagage mee te zeulen. Mijn vrouw Evelien en ik zijn vaker op vakantie geweest met de rolstoel, zij zit namelijk in een rolstoel als we grotere afstanden moeten afleggen. Met links duw ik de rolstoel, op schoot bij Evelien staat onze handbagage en aan de rolstoel hangt haar handtas met de belangrijke documenten. Over mijn schouder hangt de luiertas en met mijn rechterhand duw ik de kinderwagen met daarin mijn 5 maanden ‘oude’ dochtertje. We zijn onderweg naar de Verenigde Staten, lekker 3 weken vakantie.


Koffie drinken als het ultieme vakantiegevoel


Zowel mijn vrouw als ik hebben familie wonen in de VS en door de jaren heen hebben we er hele fijne vrienden leren kennen. Dit keer gaan we op bezoek bij mijn zus. Ze is op haar 17e naar de VS gegaan voor een uitwisselingsprogramma en liep daar de liefde van haar leven tegen het lijf. Bijna 25 jaar later woont ze al langer in de VS dan dat ze in Nederland heeft gewoond. Ze heeft twee schatten van kinderen en is getrouwd met haar high school sweetheart die ze ongeveer 25 jaar geleden tegen kwam. Door de jaren heen zijn we vaak op bezoek geweest, daar zijn voelt elke keer weer als thuiskomen. Niet alleen omdat het fijn is om mijn zus en haar gezin weer te zien, maar we voelen ons ook gewoon op ons gemak in het land.


" Niks moeten, alleen maar genieten... "

Dit keer ga ik met een heel ander gevoel die kant op. Het is de eerste keer dat ik er heen ga zonder dat ik na de vakantie weer aan het werk ‘moet’. De agenda is letterlijk leeg. Van tevoren keek ik uit naar dit moment, het gevoel van ultieme vrijheid. Maar nu ik bepakt en bezakt met een rolstoel, kinderwagen en bagage op Schiphol loop, is er van die ultieme vrijheid weinig te merken. Ik ben gestrest en geïrriteerd en kan niet van dit moment genieten. Gister had ik mijn laatste werkdag bij mijn werkgever PepsiCo en nu sta ik hier. Ik heb dit moment geromantiseerd, het leek mij het ultieme gevoel van vakantie: niks moeten en alles mogen.

De eerste keer dat ik mijn ultieme vakantiegevoel bewust ervaarde was 12 jaar geleden. Evelien en ik waren voor het eerst samen op vakantie, ook naar de VS. Naast een bezoek aan mijn zus gingen we ook naar een neef van Evelien die in Washington DC woont. Hij woonde in een leuke buitenwijk van de stad en werkte bij een venture capital fund, gevestigd in downtown DC. Op de laatste dag van ons verblijf bij Michael wilde we een bezoek brengen aan het Witte Huis. Michael vertrok elke dag al vroeg naar zijn werk en bood aan om ons af te zetten. Aangekomen bij de ingang stond er al een lange rij, ook al was het nog maar 06:00 uur ’s ochtends. We hadden op internet gelezen dat we vroeg moesten zijn, en we dachten dat we dat ook waren. Niets bleek minder waar. Michael reed met de auto tot het einde van de rij met wachtende mensen, een ritje dat minuten duurde. Aangekomen aan het einde van de rij stapten wij uit sloten netjes aan. Na een paar minuten kwam er een ranger aan gelopen, tientallen meters voor ons begon hij mensen te informeren. Het werd onrustig in de rij en al snel gonsde zijn boodschap naar de achterkant van de rij: “Iedereen die achter mij staat heeft een minimale kans om vandaag nog binnen te komen en kan beter morgen terugkomen om 04:00 uur.” 4 uur, in de ochtend! We vonden dat we vandaag al vroeg waren, maar blijkbaar niet vroeg genoeg. Teleurgesteld maar vastberaden om er het beste van te maken, besloten we om een rondje om het Witte Huis heen te lopen. Als we het niet van binnen konden zien, dan wilde wij op zijn minst de buitenkant goed gezien hebben.

Halverwege onze wandeling kwamen we bij een koffietentje met een prachtig uitzicht op het Witte Huis. We bestelde een espresso en cappuccino en genoten van het uitzicht. Op dat moment, rond 07:00 uur in de ochtend ervoer ik voor het eerst mijn ultieme vakantiegevoel. Niks moeten, alleen maar genieten van het uitzicht, elkaar en een perfecte espresso.


" Ik ben officieel huisvader. "

Hoe anders voel ik mij nu! De eerste keer met een baby reizen blijkt nou niet echt relaxed te zijn. Alles duurt een eeuwigheid waardoor er geen tijd meer is om nog even rustig een espressootje te drinken en te genieten van het begin van de vakantie. We moeten in één keer door naar de gate. Eenmaal aangekomen bij gate is het al druk omdat het boarden op het punt van beginnen staat. We wurmen ons door de menigte naar de balie waar we gelukkig te horen krijgen dat we als een van de eerste aan boort mogen. Even rust en geen stress, heerlijk.

De vlucht verloopt onverwachts prima, mijn dochtertje steelt de show met haar schattige koppie met piekhaar en ze slaapt super veel. Na een overstap op Atlanta komen we aan op het lokale vliegveld waar mijn zus ons staat op te wachten. Eindelijk kan de vakantie dan echt beginnen!


"Ik heb mij nog nooit zo klein gevoeld. "

Door de jetlag word ik de ochtend al vroeg wakker. Mijn vrouw en dochter liggen nog te slapen, dus ik besluit in mijn eentje naar beneden te gaan om met een kopje koffie te genieten van de rust, de geur van de bomen en aankomende herfst. We verblijven in het huis van mijn ouders dat naast het huis van mijn zus staat, het voelt aan als een tweede thuis van huis. Heel even ervaar ik het vakantiegevoel weer en denk ik nergens aan, dan gaan de raderen weer draaien. Op de tafel in de woonkamer liggen de boeken die ik mee heb genomen om te lezen. Ik pak de bovenste van stapel, 'Synchroniciteit'. Ik worstel mij er gedurende de vakantie doorheen, het is absoluut niet wat ik mij er van voorgesteld heb. Maar ik zal en moet het uitlezen van mijzelf, niet echt een goede manier om het vakantiegevoel te krijgen.


De eerste twee weken gaan voorbij zonder dat er iets gebeurt. Ik merk aan mijzelf dat de frustratie toeneemt, alleen heb ik zelf niet door hoe erg het al is. Laat staan dat ik door heb waar deze frustratie vandaan komt. "Heb je zin om iets te gaan doen vandaag?". Evelien kijk mij aan terwijl ik op de bank hang met mijn boek. "We liggen vrijwel elke dag in het zwembad van je zus, er even op uit gaan is wel even lekker." We besluiten de kleine bij mijn zus achter te laten en samen een wandeling te maken op de Greenway, een groen bospad dat langs een klein riviertje loopt.

Mijn vrouw zit in haar rolstoel en ik duw, we lopen en praten over koetjes en kalfjes maar ik merk dat het daar niet bij gaat blijven. Na een paar minuten komt het hoge woord eruit. Ze winst er geen doekjes omheen, ze prikt dwars door mij heen. “Jíj wilde voor jezelf beginnen, doe dat dan ook. Je lijkt wel verlamd. Je zit de hele dag boeken te lezen, je bent niet te genieten, je bent kortaf naar mij en de baby. Wat is er met je aan de hand?”. Auw, dit doet pijn. Alles in mij zegt dat ik dit niet wil, dat ik geen zin heb in dit gesprek. Ik ben stil en loop door. Zo lopen we een tijdje, het voelt als minuten die voorbijgaan zonder dat we een woord tegen elkaar zeggen. “Ik weet het ook niet”. Dat is enige wat ik kan zeggen. En het klopt, ik weet het echt niet.

Toen ik een half jaar geleden heel stoer mijn manager vertelde dat ik weg wilde en voor mijzelf ging beginnen, had ik geen idee dat het zo zou voelen. Ik heb mij nog nooit zo klein gevoeld. De afgelopen jaren ontleende ik mijn status aan domme dingen als het aantal uren dat ik op kantoor aanwezig was, de auto die ik reed, het salaris dat ik verdiende. Alles waar ik ruim 10 jaar lang mijn identiteit aan ontleend heb is weg. En dat voelt klote. Ik weet echt niet hoe ik nu verder wil, of moet. Evelien dwingt mij te antwoorden en dat is niet makkelijk.


Langzaamaan begin ik te praten, zoekend naar woorden. Het voelt alsof ik het juiste moet zeggen, of ik haar beledig of boos maak wanneer ik het ‘verkeerde’ zeg. Evelien wordt inderdaad boos, niet omdat ik het verkeerde zeg maar omdat ik onzin uitkraam. In alles wat ik zeg komt mijn onzekerheid naar voren. Ik ben nog nooit zo onzeker geweest als nu. “Ik weet het gewoon niet!”. Ik raak nu ook geïrriteerd en boos. Diep van binnen weet ik dat ik daar geen enkele reden voor hebt. Laat staan dat ik het haar mag aandoen. De mogelijkheden die ik heb, althans die ik nu kan zien, weeg ik al pratend af. “Als ik bij Profkantine kan starten wil ik wel een belang in het bedrijf hebben”. De opmerking is exemplarisch voor alle opties die ik heb. Ik wil per sé ondernemer zijn en dat betekent voor mij aandeelhouder zijn in een bedrijf. Liefst een bedrijf dat ik zelf ben gestart. “Hoe zit het met coachen van startende ondernemers?” vraagt Evelien. Ze heeft gezien dat ik dit de laatste maanden met veel plezier heb gedaan. “Ja, daar ga ik de komende maanden echt geen geld mee verdienen” is mijn basale reactie.

Elke optie waar ze mee komt kap ik af. De rode draad in al mijn antwoorden is “Ja, maar”. Ik haat de situatie, ik haat dat ze mij al deze lastige vragen stelt en bovenal haat ik mijzelf. Ik heb een hekel aan mijzelf omdat ik zonodig de stoere jongen moest uithangen en voor mijzelf wilde beginnen. Al die verhalen van succesvolle ondernemers die ik op de radio hoorde vertelde niet over dit gevoel. Waar is het succes, de roem, het geld en het gevoel van vrijheid? Nu ik opeens geen baan heb is de harde realiteit dat ondernemerschap niet is wat ik ervan voorgesteld had. Wat een klote situatie. Ik krijg het warm en weet niet meer wat ik moet zeggen. In stilte lopen we terug naar de auto.


Het is een week later en we zijn net op Schiphol geland, de vakantie zit er op. Met een jetlag en een humeur dat het beste te vergelijken is het gevoel dat je iets doms hebt gedaan na ene avondje stappen, komen we thuis. We hebben nog een paar dagen voordat mijn vrouw weer aan het werk gaat. Zij wel.

En dan zit ik thuis. Met een dochter van 6 maanden oud.


Ik ben officieel huisvader.



Vind je mijn blogs leuk? Abonneer je dan op mijn nieuwsbrief en je krijgt ze automatisch in je mailbox zodra er een nieuwe blog live staat. In de footer kan je je inschrijven.

Contact

The Red Company

Sparringpartner voor Ondernemers

"Het Jagershuys"

Noord IJsseldijk 10

3402 PH - IJSSELSTEIN

030 - 21 45 0 46

06 - 22 78 99 14

jelle@the-redcompany.com

© 2019 by The Red Company | Personal Business Coaching

  • Black LinkedIn Icon
  • Black Facebook Icon