• Jelle Rood

"I Fucking Did It!"

Begin maart van dit jaar (2019) ben ik gestart met de NLP Practitioner training, en ik heb deze training als een waanzinnige gave (en hobbelige) reis ervaren. Ik heb een paar dingen hele waardevolle geleerd over mijzelf: Dat controle een illusie is die moet loslaten. Dat ik mijn onzekerheden moet aankijken en omarmen. En dat ik heel helder weet wat ik wil: coachen, trainen en spreken op het gebied van persoonlijk leiderschap en persoonlijke ontwikkeling. Ik wil op een 'podium' staan, mensen helpen, inspireren en daarvoor applaus ontvangen. Mijn learnings heb ik samen gevat in een reis die Evelien en ik hebben gemaakt in 2012, en die hiervoor een metafoor is.



Het is voorjaar van 2012. Ik werk als Sales Manager bij PepsiCo, heb een meer dan goed salaris, ben al bijna 2 jaar bezig met een persoonlijk ontwikkelingstraject, al 5 jaar gelukkig getrouwd met Evelien en samen hebben we twee katten. Jip en Floortje. Het leven is simpelweg geweldig dus we besluiten om een rondreis te maken door Zuid Afrika.


Ruim voordat Evelien en ik samen op reis gaan, hoor ik al mensen praten over dit prachtige land met zijn magische krachten. Over de bakermat van ons bestaan en de oer-energie die daar rondwaart.

Iemand vertelt mij over een vallei ergens tussen Durban en Kaapstad. Over de bijzondere dingen die daar kunnen gebeuren. Prachtig groen, aan de ene kant begint hij bij de oceaan en aan de andere kant meandert een riviertje aan de voet van de vallei het rauwe landschap in. Beeld schoon. Echt, beeldschoon.


Iets in mij is getriggerd door deze tip en het laat mij niet los.

Na dagen van nadenken zeg ik tegen Evelien “Hier wil ik heen” terwijl ik haar een foto van de vallei laat zien. Er is iets aan de foto waar van ze schrikt.

Eigenlijk is ze het niet met mij eens, maar ze zwicht en we plannen een stop bij de vallei in, op onze reis.


Het is september 2012, we hebben de eerste anderhalve week van onze reis door Zuid Afrika erop zitten. We zijn begonnen aan de oostkant bij Johannesburg en via onder andere een aantal prachtige wildparken en een reis langs de kust, zijn we nu aangekomen in de buurt van de vallei.

Op de routekaart die we van de verhuurmaatschappij hebben gekregen, staat het echter niet duidelijk aangegeven. ik begin mij langzaam aan een beetje zorgen te maken.

Naarmate we dichterbij komen bij het punt waar het zo ongeveer zou moeten zijn, begin ik onrustig te worden van de gedachte dat we er bijna zijn.

Wil ik dit echt wel? Ik heb thuis iedereen vertelt dat we hier heen zouden gaan en als we nu niet gaan dan sta ik voor schut. Mijn ego speelt op.


“Daar!” roep ik uit.

Eindelijk zien we een door de zon vervaagd verkeersbordje met de tekst “Bloukrans” erop. Er is een streep doorheen gezet alsof de vallei er niet meer is, althans niet bereikbaar via deze weg. Maar ja, het staat toch echt op het bordje. Ik neem toch de afrit en terwijl ik dat doe, voel ik de spanning in mijn lijf stijgen. We zijn er bijna…

De weg is verlaten en slingert maar door. Onkruid komt door het asfalt omhoog. Het gras in de berm staat hoog. Er lijkt werkelijk geen einde aan de weg te komen.

En dan opeens zien we voor ons iets wat we niet voor mogelijk hielden…

De weg is van links tot rechts, met een enorme, betonnen rioolbuis afgezet.


Er gebeurt iets opmerkelijk bij mij, bij het zien van de wegafzetting.

Ik voel een zucht van verlichting door mijn hele lijf gaan. Evelien zegt - zichtbaar opgelucht - tegen mij “He wat jammer, blijkbaar kunnen we er niet heen”.

Ik probeer nog even of we onze kleine huurauto toch langs de betonnen afzetting kunnen krijgen maar dat is echt onmogelijk.

Met een vreemde mix van opluchting en teleurstelling draai ik de auto om en rijden we terug, Aan het eind van het weggetje rijden we weer de doorgaande weg op, waar we tien minuten daarvoor ook al reden.


En dan, na nog geen vijf minuten rijden staat er een gigantisch groot reclamebord in de berm: “Face Adreneline” staat er op. Daar is het!

Mijn hart slaat over en de teleurstelling maakt plaats voor een combinatie van hernieuwd enthousiasme en spanning.


Ik parkeer de auto en we kijken elkaar aan. Ik haal diep adem.

De blik op Evelien haar gezicht spreekt boekdelen.

Ik stap uit en een beetje zenuwachtig zoek ik naar het kantoortje waar ik moet zijn.

“Zou je het nou wel doen?” vraagt Evelien terwijl we daar heen lopen.

Ik reageer niet en loop het kantoortje binnen.

“Ik wil graag bungee jumpen, kan dat nog?” Is mijn korte vraag.

Een paar minuten later loop ik weer naar buiten met op mijn hand mijn gewicht en het nummer van mijn ‘jump’. Ik ben de 48e springer die dag.


Ik heb mazzel, de volgende groep staat op het punt te vertrekken dus ik sluit mij bij hen aan. Er is nu geen ruimte meer voor twijfel.

Evelien geeft mij een kus en kijkt mij stilzwijgend aan. Ze zegt nog "Doe je wel voorzichtig?" terwijl ik mij omdraai en achter de rest aan loop.

Samen met een stelletje uit Duitsland en een andere Nederlander loop ik het paadje af richting de brug waar we vanaf gaan springen.

Dit is de hoogste sprong ter wereld: 216 meter boven de Bloukrans rivier, die helemaal onderaan de vallei stroomt.


Met elke stap die ik zet stijgt de spanning.

Samen met de drie andere bungee jumpers lopen we stilletjes richting de brug.

Daar aangekomen haalt onze gids het slot van een metalen hek en we lopen een gammel metalen bruggetje op.

We lachen de spanning weg terwijl we de eerste stappen zetten.

Dit is niet zomaar een bruggetje.

Het hangt onder de daadwerkelijk betonnen brug en het is gemaakt van dun soort gaas. Het heeft wat weg van betonijzer.

Bij elke stap die we zetten trilt niet alleen de ‘vloer’ onder ons, maar het complete metalen bouwwerk piept en kraakt onder ons gewicht.

Ik ben niet snel bang, maar terwijl we daar lopen denk ik bij mij zelf “als dit maar goed gaat”. Onder ons wordt de kloof steeds dieper met elke stap die we zetten richting het midden van de brug.


Mijn hartslag stijgt met elke stap.

In de verte begint muziek te klinken. Opzwepende dance muziek.

Het geluid brengt mijn zenuwen weer wat in bedwang omdat ik besef dat we er bijna zijn en we dan van deze ellendige metalen brug verlost zijn.


Terwijl we van het gammele bruggetje afstappen op de betonnen fundering van de brug komt een ander besef. Dit is waar het gaat gebeuren…

Dapper lopen de drie anderen voor mij uit. Met slappe benen volg ik, het voelt alsof ik niet genoeg gegeten heb.

Heel even schiet het door mijn hoofd dat ik dit als excuus kan gebruiken.

Maar ik wil mij niet laten kennen en loop gewoon achter de anderen aan.

De Nederlander vraagt of ik zenuwachtig ben. “Een beetje” antwoord ik stoer. Maar aan mijn stem kan hij horen dat dit de understatement van die dag is.


We worden op een bankje gezet, vlak voor de DJ booth met uitzicht op de vallei.

De muziek pompt hard uit de speakers en vult de betonnen holte waar we zitten, terwijl boven ons onhoorbaar de auto's over de brug rijden.

Een medewerker komt langs en checkt de tekens op mijn hand. Ik krijg een soort gesp om mijn beide enkels gebonden die strak wordt aangetrokken.

Lopen is niet meer mogelijk, alleen een gek soort combinatie van springen en huppelen.


Terwijl ik daar zit met vastgebonden enkels, besef ik me dat boven ons auto’s rijden en onder ons het diepste gat is waar ik ook ooit bovenop heb gestaan. Nergens staat een hek. Dit is een surreële ervaring.

“Als ik nu val, ben ik dood” bedenk ik mij.

“Waarom wil ik dit ook alweer?”


Terwijl we met z'n vieren zitten te wachten, zien we op een groot tv scherm de mensen voor ons zich voorbereiden en vervolgens springen.

Bij elke nieuwe springer wordt het volume van de muziek opgevoerd en begint iedereen af te tellen. 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1:  Jump!


Wat eerst een eeuwigheid leek te duren is opeens opgehouden: ik ben aan de beurt.

Met mijn hart in mijn keel sta ik op.

Links en rechts van mij komen twee mensen te staan die mij ondersteunen om naar de rand te hupsen. Ongemakkelijk maak ik er een grap over en probeer de spanning weg te lachen.

Vrijwel helemaal aan het einde, vlak voor de afgrond, wordt het bungee cord aan mijn enkels bevestigt en krijg ik de instructies: “When we say jump, you jump”.

Het klinkt zo eenvoudig, maar alles, werkelijk waar álles in mijn lijf schreeuwt dat ik dit niet moet doen.


Het aftellen begint en mijn hartslag stijgt tot gevaarlijke hoogte.

De adrenaline pompt rond en het enige wat ik nog hoor is het aftellen. Verder is al het geluid om mij hen verdwenen. De muziek is stil en ik ben compleet gefocust. Gefocust op die ene simpele taak.

“... 3, 2, 1, Jump!”


Heel langzaam ga ik door mijn knieën, alsof die paar centimeter het verschil gaan maken op een val van 216 meter.

Mij ogen worden groot, ik vul mijn longen met lucht en mijn ademhaling stopt.

"Hier ga ik dan".

Ik laat mijzelf langzaam voorover gaan in een niet-te-stoppen val.

Armen gespreid.

Adem in.

Ogen open.

Ik val.

De wereld staat heel even stil.


Gedurende een paar seconden val ik. Ik denk bij mijzelf “Zo voelt het om dood te gaan”.

En dan is er vertraging, althans het lijkt erop. Ik weet het alleen niet zeker.

Opeens is er een abrupt einde aan de val en wordt ik omhoog geschoten.

Het besef komt keihard bij mij binnen. Ik leef!

Ik schreeuw het uit “WOOOOOOW!”


Mijn capuchon hangt over mijn hoofd en het enige wat ik kan horen is mijn hartslag in mijn oren. Boem boem, boem boem, boem boem.

Verder is er een oorverdovende stilte.

Ik haal diep adem en luister naar mijn hartslag en de rust van mijn eigen ademhaling.

Ver onder mij stroomt de Bloukrans rivier.

Opeens lijk ik iets te horen, een stem.

Langzaam aan wordt ik opgetakeld en uiteindelijk op de betonnen ondergrond getild.

"I fucking did it!"


Met een ultieme high en slappen benen loop ik terug, over het gammele bruggetje, terug naar Evelien.

Ik heb het gedaan.

Ik heb alles los gelaten wat ik moest loslaten.

Geen controle.

Mijn onzekerheden omarmt.

Ik leef.


Als ik bij Evelien aankom zit ze op een bankje, met tranen in haar ogen.

Zij was banger dan ik.

Foto gemaakt door Evelien. Het bungee cord hang in de lucht en vormt de letters JR, mijn initialen.

Een halfjaar na deze sprong besluit ik mijn baan op te zeggen en voor mijzelf te beginnen met de boodschappenbezorgservice frank&fresh.

Vind je mijn blogs leuk? Abonneer je dan op mijn nieuwsbrief en je krijgt ze automatisch in je mailbox zodra er een nieuwe blog live staat. In de footer kan je je inschrijven.

Contact

The Red Company

Sparringpartner voor Ondernemers

"Het Jagershuys"

Noord IJsseldijk 10

3402 PH - IJSSELSTEIN

030 - 21 45 0 46

06 - 22 78 99 14

jelle@the-redcompany.com

© 2019 by The Red Company | Personal Business Coaching

  • Black LinkedIn Icon
  • Black Facebook Icon